Ημέρα Μνήμης
Μαΐου 20th, 2007….της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού απο τους Τούρκους. (19 Μαίου). Οι σκέψεις μου τρέχουν σαυτούς πού ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους. Αγαπημένα πρόσωπα, παππούδες και γιαγιάδες « από μέρη αυτόνομα μέσα στην τουρκοκρατία» που μας κοιτούν πλέον από ψηλά και κάθε τόσο ψιθυρίζουν , ”Μην ξεχνάς!” Βάζω την φωτογραφία της αγαπημένης μου μεγάλης «Κουτσάς» γιαγιάς, της ηλιομαζώχτρας σάν φόρο τιμής.
Γνώρισε δυο παγκόσμιους πολέμους, έναν εμφύλιο, μία δικτατορία, έχασε τον άντρα της και καταδιωγμένη έθαψε με τα ίδια της τα χέρια ένα από τα παιδιά της κάπου έξω από τον Βόσπορο.
«Το καράβι είχε γεμίσει πτώματα, (έλεγε στα ποντιακά) τα περισσότερα μικρά παιδιά. Είχαμε διαταγές να πετάμε τους νεκρούς στην θάλασσα. Εγώ βρήκα μια ευκαιρία, όταν αράξαμε σε κάποιο μέρος στον Βόσπορο βγήκα και με αυτά τα χέρια (τα έδειχνε και τα κοιτούσε σαν να απορούσε και η ίδια) άνοιξα ένα λάκκο στο χώμα και το έθαψα!” Διηγούνταν την ιδία ιστορία, με τα ίδια σχεδόν λόγια χρόνο με το χρόνο, χωρίς ποτέ να βουρκώσει και χωρίς να παραπονιέται η να καταριέται ακόμα και αυτούς που ήταν αιτία του ξεριζωμού της και της δυστυχίας της. Μονό για λίγο το βλέμμα της έχανε την ζωηράδα του και από τα χείλη της έβγαινε κάτι σαν προσευχή, σαν ψαλμός η νανούρισμα, ένα τραγούδι δίχως λόγια, αγνώστου μελωδίας η ρυθμού που κάθε φορά, από όσο θυμάμαι, ήταν διαφορετικό. Ενώ έμαθα πολλά τραγούδια και ρυθμούς όλα εκείνα τα χρόνια που την έζησα από κοντά, ποτέ δεν μπόρεσα να συγκρατήσω κάτι από το μυστηριώδες εκείνο τραγούδι.
Αγαπημένη μου γιαγιάκα αλλά και όλοι εσείς οι χιλιάδες ξεριζωμένοι Έλληνες του Πόντου… δεν ξεχνάμε!
