Σε μία επίσκεψη «αστραπή», βρέθηκα για μια μία μέρα στην αγαπημένη μου Θεσσαλονίκη.
Είχα πάρα πολλά χρόνια να βρεθώ στην πόλη Απρίλιο μήνα και η περιπλάνηση στην πόλη ήταν γεμάτη από , αναμνήσεις, χρώματα, αρώματα, ανάκατα συναισθήματα αλλά και συναντήσεις με γνωστά και αγαπητά πρόσωπα. (Αλέξη, Πέπυ, Ιωσήφ, Ελένη, Πέτρο, Γιώργο, Σταύρο, κ. Νίκη, Τάκη, Ανέστη, Χρήστο).
Κερασάκι στην τούρτα, το ματς μπάσκετ στο «Παλέ» όπου παρακολούθησα τον αγαπημένο μου ΑΡΗ.
Πώς αλήθεια να περιγράψω το «μαγική» αυτή «αύρα» που σε περιβάλει σε κάθε βήμα σου σε αυτή την πόλη; Θα μπορούσα να επαναλάβω τετριμμένα και χιλιοειπωμένα κοσμητικά ονόματα που της προσάπτουν: «Ερωτική», «Όμορφη», «Νυφούλα» «Συνβασιλεύουσα» «Πριγκιπέσα» «Προσφυγική» «Φτωχομάνα» «Ρεμπέτισσα» «Ποιητική» κ.α.
Δύσκολο να βρεις μια περιγραφική λέξη που να περικλείει και να συνθέτει την πολυπλοκότητα αυτής της πόλης. Για μένα η Θεσσαλονίκη δεν είναι μία πόλη, αλλά πολλές όπως έλεγε και ο Italo Calvinο στις «Αόρατες πόλεις».
Πόλη μνήμη, πόλη επιθυμία, πόλη σύμβολο, εμπορική πόλη, πόλη όνομα, πόλη ματιά, πόλη θάνατος, πόλη ουρανός, πόλη θάλασσα, ερωτική πόλη , κρυφή πόλη, πόλη μνημείο. Όλες οι αόρατες αυτές πόλεις, αποτελούν μία και την αυτή πόλη.
Θα αφήσω λοιπόν μερικές από τις φωτογραφίες που τράβηξα να σας μεταφέρουν κάτι από το ανοιξιάτικο άρωμα της αγαπημένης μου πόλης . ( Για το χωριό μου μία άλλη φορά). Και ενώ εσείς θα βλέπετε τις φώτο, εγώ θα γυρίσω λίγες μέρες πίσω επαναφέροντας στην μνήμη μου, με την βοήθεια ενός τραγουδιού του Nίκου Μακρόπουλου, μια στιγμή καθαρά και «χαλαρά»…Σαλονικιώτικη.
Πιάσε την εικόνα! Τον ταξίτζη με τον αριστερό αγκώνα έξω από το ανοιχτό παράθυρο και με τα…τρία μόνο δάχτυλα του ίδιου χεριού να κουμαντάρει το τιμόνι. Το δεξί χέρι χωρίς καμιά επαφή με το τιμόνι, παίζει…το μπεγλέρι! Το βλέμμα απλανές, ταξιδιάρικο, του τύπου «η ζωή είναι αλλού» και από τα ηχεία το τραγούδι του Σαλονικιού Μακρόπουλου «Κόπηκα στα δυό».
Και ενώ το γκαρντάσι ο ταξίτζης, σίγουρα θα αναπολούσε περασμένους και νυν έρωτες, συνεπαρμένος από τους στίχους του τραγουδιού, η δική μου, συναισθηματική φόρτιση από την παρουσία μου στην πόλη (το σύνδρομο του μετανάστη) και οι γνώριμες εικόνες γύρω μου, συνέδεε τους στίχους του τραγουδιού με την …Θεσσαλονίκη!
«Λέω πώς σε ξέχασα, απ´το μυαλό μου σ´έβγαλα,
Σαν τρελός σε ήθελα και όμως σε αρνήθηκα.
Και αν έχω κάψει ότι σε θυμίζει και αν έχουν κλείσει
τις καρδιάς μου οι πληγές, πάντα σε γυρνάει κάτι απ´ το χθες.
Και αν έχω σβήσει όλα τα σημάδια και αν δεν
υπάρχεις στην ψυχή μου πουθενά,
ξέρω κατά βάθος κάπου με πονά,
ότι είμαι μόνος μου και με λιώνει ο πόνος μου,
έρημος ο δρόμος μου άδειος και εγώ.
Τίποτα δεν έσβησε, τίποτα δεν γέμισε τα κενά
που άφησες κόπηκα στα δυο…»
Ερωτική πόλη τελικά η Θεσσαλονίκη μας!
«THIS IS SALONICAAAAAA!»
…όπως ακούγεται η κραυγή* του φιλου μου Theo.
*(παράφραση της κραυγής απο την ταινία «300″)
Thessaloniki Salonica Salonika Θεσσαλονίκη Italo Calvino Invisible cities
