iPodcrates

Και ενώ η Ελλάδα μετά την γιορτή του δεκαπενταύγουστο συνεχίζει τις καλοκαιρινές της διακοπές, εμείς στον Ευρωπαϊκό Βορρά έχουμε μπει- αν και χαλαρά-σε ρυθμούς φθινοπωρινούς. Τα σχολεία αρχίζουν μαζί με τα πρωτοβρόχια και οι περισσότεροι επέστρεψαν στις δουλειές τους. Πολλά είναι τα πράγματα που σηματοδοτούν το τέλος του καλοκαιριού στην Στοκχόλμη.
Το πλεούμενο σπίτι-σάουνα που όλο το καλοκαίρι πλέει στο κανάλι της Στοκχόλμης, άραξε πλέον στο κάβο.

Οι δρόμοι γεμίσαν πάλι από παρκαρισμένα αυτοκίνητα, ενώ η βροχή και ο αέρας βαραίνουν την ατμόσφαιρα όλο και πιο τακτικά.

Φίλοι(-ες) συναντιούνται στις καφετέριες για να διηγηθούν τις ιστορίες των διακοπών και αναρριχώμενοι εργάτες (sic!) κάνουν συντήρηση στην πρόσοψη της πολυκατοικίας.

Αυτό όμως που αποτελεί κύρια την τελευταία αναλαμπή του καλοκαιριού στον Σκανδιναβικό Βορρά, είναι η πρεμιέρα της παραδοσιακής γιορτής της καραβίδας (kräftskiva). Μια απολαυστική εμπειρία που έχει της ρίζες της στην μεσαιωνική Ευρώπη.

Κάτι άλλο που προσωπικά για μένα σηματοδοτεί την «αρχή του τέλους» του καλοκαιριού, είναι η κονσερβοποιημένη παραγωγή από φρέσκα αγγουράκια που κάνει στο σπίτι η Βαρβάρα. Μικρά αγγουράκια, αυγουστιάτικης σοδειάς, συσκευάζονται επιμελώς, σε δεκάδες βάζα με τα κατάλληλα μπαχάρια και αλάτι.

Τους κρύους μήνες του χειμώνα, τα γευστικότητα αυτά καλοκαιρινά αγγουράκια θα κοσμούν το τραπέζι μας. Τελικά, λέγετε ότι όλες αυτές οι μαρμελάδες οι κονσέρβες και τα «τουρσιά» που παρασκευάζουμε εμείς οι άνθρωποι, είναι μια προσπάθεια να προεκτείνουμε το καλοκαίρι κλείνοντας τα χρώματα τις γεύσεις και τα αρώματα του καλοκαιριού σε βάζα και κουτιά.

Κλείνετε άραγε το καλοκαίρι σε ένα βάζο;*

* «Κλείνετε άραγε η άνοιξη σε ένα κουτί;» αναρωτήθηκε κάποτε ο «ποιητής», περιγράφοντας την προσπάθεια του Έλληνα στρατιώτη να κλείσει ένα μυρμήγκι σε ένα σπιρτόκουτο, πάνω στα παγωμένα βουνά της Πίνδου στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο.

Υ.Γ. Ο τίτλος του άρθρου, παραπέμπει επίσης και σε μία από τις καλύτερες ταινίες του Παντελή Βούλγαρη, «Ήσυχες μέρες του Αυγούστου» πάνω στη οποία έκανα την προπτυχιακή μου εργασία, πρίν πολλά χρόνια, στο τμήμα του Κινηματογράφου του Πανεπιστήμιου της Στοκχόλμης.

Ο μίνι κάκτος μου που έχω στο παράθυρο μου, κάθε χρόνο τέτοια εποχή, πετάει ένα πανέμορφο λουλούδι στην κορυφή. Κάθε χρόνο η ίδια διαδικασία. Όταν οι κάκτοι μπορούν και ανθίζουν τόσο όμορφα ίσως υπάρχει ακόμα και ελπίδα για καλύτερες μέρες στον Λίβανο η όπου αλλού υπάρχουν πόλεμοι και συρράξεις. Όσον αφορά την ελπίδα, είδα στο blog autopoiesis του φίλου teodor, την έκθεση φωτογραφίας, «A plane vs. a child» που «ξεφύτρωσε» στην καρδιά της βομβαρδισμένης Βηρυτού.
Συγκλονιστική πραγματικά πρωτοβουλία και αντίδραση-κραυγή των κατοίκων της Βηρυτού. Η πρωτοβουλία αυτή μου θύμισε την αντίδραση των κατοίκων του Σαράγιεβου που διοργάνωσαν καλλιστεία ομορφιάς εν μέσω βομβαρδισμών στην ερειπωμένη τους πόλη. Οι κοπέλες των καλλιστείων βγήκαν στην πασαρέλα κρατώντας πανό με κραυγή βοήθειας προς τον έξω κόσμο «Don´t let them kill us!». Από αυτό το γεγονός εμπνεύστηκαν και οι U2 και έγραψαν το τραγούδι «Miss Sarajevo», με συμμετοχή και του Pavarotti. Το τραγούδι είναι από το soundtrack ταινίας ντοκιμαντέρ με τον ίδιο τίτλο για τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας. Aλήθεια τον θυμάται κανείς αυτό τον πόλεμο;

Εκτός από τις φωτογραφίες της έκθεσης αυτής στο ίδιο blog, από την Βηρυτό bloggingbeirut.com, μπορεί κανείς να ενημερωθεί για το τι συμβαίνει στον πόλεμο του Λιβάνου, με πολλά στοιχεία που δέν τα διαβάζει στις εφημερίδες και απευθείαν ανταποκρίσεις απο το μέτωπο.

MissSarajevo Πόλεμος Βηρυτός Λίβανος Lebanon Κάκτος U2 Pavarotti Γιουγκοσλαβία