Ο Alex πάει στον στρατό…
Ιουλίου 23rd, 2006
… μα εγώ δεν πήγα!
Ο ανεψιός μου Αλέξης παρουσιάσθηκε πρόσφατα στον στρατό. Το γεγονός αυτό μου έφερε στον νού το τραγούδι ” Ο γιος μου πάει στον στρατό” του Διονύση Σαββόπουλου από τον δίσκο “Το κούρεμα”. Mια αυτοβιογραφική - αυτοκριτική ”απολογιά” του Σαββόπουλου για την δικιά του ”ανυποταξία” από το στράτευμα. Οι λόγοι της απαλλαγής δεν έχουν σημασία, άλλωστε υπάγονται πλέον στον νόμο «περί προσωπικών δεδομένων». Αυτό που έχει σημασία είναι το συναίσθημα ενοχής που εκδηλώνει ο Σαββόπουλος για το ότι δεν έκανε το καθήκον του αλλά και πώς η κατάταξη του γιού του τον εξηλεώνει λιγάκι.
Έτσι και εγώ λοιπόν, με κάποιες μικροενοχές για την δικιά μου, νόμιμη απαλλαγή, από τα καθήκοντα του στρατού - σαν μόνιμος κάτοικος εξωτερικού - αισθάνομαι την ανάγκη να στείλω ένα χαιρετισμό στον Alex αλλά και σε όλα τα άλλα φανταράκια που κάνουν το συνταγματικό τους καθήκον (άρθρο 4 παρ.6 και 25 παρ.4) καλύπτοντας κατά κάποιον τρόπο και τις δικές μας…αποχές.
Εύχομαι μονάχα να μην ισχύει πλέον το «εκεί που τελειώνει η λογική, εκεί αρχίζει ο …στρατός” και η κατάσταση να έχει βελτιωθεί. Αν και διαβάζοντας διάφορες καταθέσεις στρατιωτών στα φόρα, φαίνεται ότι μάλλον τρέφω αυταπάτες. Πάντως με την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον Λίβανο και τις εικόνες που μας έρχονται από εκεί αναρωτιέται κανείς αν θα πρέπει να στείλει τα παιδιά του στον στρατό. Από όλες τις φρικτές φωτογραφίες που είδαν το φώς της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες υπάρχει μία φωτογραφία που είναι χαρακτηριστική της κυνικότητας αλλά και της βαρβαρότητας που έχει ό πόλεμος, ο κάθε πόλεμος. Παιδάκια από το Ισραήλ (σίγουρα το ίδιο γίνετε και από την άλλη πλευρά) γράφουν απάνω στις βόμβες πολεμικά μηνύματα μίσους και χλευασμού πρός τον Λίβανο.
Άραγε τους έδειξε ποτέ κανείς τα αποτελέσματα της βόμβας που σκάει στα σπίτια και στις αλάνες που παίζουν παιδιά;
Είναι τέτοιες μέρες που προβληματίζεται κανείς για το σύμφωνο στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ που έχει η Ελλάδα.
Αλήθεια πόσες φορές ακόμα θα δούμε το «στολίδι της μέσης Ανατολής» την Βηρυτό να καταστρέφεται; Θα μου πείτε εδώ είδαμε στην καρδιά της Ευρώπης πριν λίγα χρόνια, στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, πόλεις να ισοπεδώνονται. Όμορφες πόλεις όμορφα καίγονται…Η ιστορία φυσικά και επαναλαμβάνετε και εμείς θεατές στο ίδιο έργο.
Άντε στραβάδι Αlex (;)… καλός πoλίτης! Ελπίζω να περνάς καλά ( παρότι οι αρβύλεs μάλλον δεν θάναι…Puma)
“Τοις τολμώσιν η τύχη” (Η τύχη είναι με τους Τολμηρούς) κατά τον Θουκυδίδη
…και με τους λογικούς θα συμπλήρωνα εγώ.
ΥΓ. Θα ήθελα πολύ να μάθω αν όντως υπάρχει στην αεροπορία ειδικότητα «παρατηρητής… λάμψεων» όπως υποστήριζε κάποιο φιλαράκι. Εδώ και 30 χρόνια με τρώει αυτό το ερώτημα.





























