Η Ελλάδα καίγεται! 50 νεκροί μέχρι αυτήν την στιγμή στις πυρκαγιές της Ηλείας και νέες πυρκαγιές ξεσπούν παντού και νέα θύματα αναμένονται. Δεν μπορεί ο νους να χωρέσει την ανείπωτη αυτή καταστροφή.
Για μια ακόμη φορά γινόμαστε μάρτυρες του πόσο εκτεθειμένοι είναι οι Έλληνες πολίτες σε κάθε είδους κακό. Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια, οι ‘Έλληνες πολίτες όμως με πόλους και διαφορετικούς τρόπους. Αν δεν είναι από τροχαία η από πλημμύρες (δέστε τι έλεγε η ΝΔ τοτε για τις ευθύνες του κρατικού μηχανισμού) θα είναι από ασυνείδητους γιατρούς κομπογιαννίτες, από σεισμούς και πρόσφατα από τις φωτιές. Εκτεθειμένοι σε κάθε είδους κινδύνων και καιρικών φαινομένων –όχι απαραίτητα πάντα ακραίων- βλέπουν τα όμορφα χωριά τους να καίγονται, τα σπίτια τους να καταστρέφονται, τα αγαπημένα τους πρόσωπα να πεθαίνουν και τους κόπους μιας ζωής να εξανεμίζονται. Χωρίς προστασία, χωρίς συμπαράσταση, χωρίς περίθαλψη, πρόληψη και φροντίδα από το επίσημο κράτος που το μόνο που έχει να προσφέρει είναι τα παχιά λόγια των επαγγελματιών της πολιτικής. Μαζεύοντας τα συντρίμμια τους χιλιάδες άνθρωποι, προσπαθούν κάθε φορά να βρουν δύναμη να ξαναχτίσουν την ζωή τους πάνω σε ερείπια, μέχρι την επόμενη καταστροφή. Κάθε χρόνο θεατές στο ίδιο έργο. Σε μία χώρα που η ακρίβεια είναι μάστιγα για τον Έλληνα, η ζωή του αποτελεί το φθηνότερο πλέον αγαθό. Η ζωή των πολιτών, φαίνεται να μην έχει καμιά απολύτως αξία για τους εκάστοτε κυβερνώντες, αφού η προάσπιση της δεν είναι και δεν ήταν ποτέ στις προτεραιότητες της εξουσίας.

Υπάρχει άραγε λύση για την μικρή, όμορφη χώρα και τους πολίτες της, να ζήσουν κάποτε μια καλύτερη ζωή, νιώθοντας προστατευμένοι και ασφαλείς και σε αρμονία με το περιβάλλον; Υπάρχει άραγε περίπτωση η χώρα αυτή να αποκτήσει μία διαχείριση, ένα κράτος με πολιτικούς που θα βρίσκονται στο πλευρό των πολιτών, υπηρετώντας τα συμφέροντα τους;
Μια τέτοια ημέρα μόνο αρνητική μπορεί να είναι η απάντηση, ειδικά όταν βλέπεις τους πολιτικούς να έχουν κύριο μέλημα τους… τις εκλογές.
Η δική μου ψήφος πάντως -αν πήγαινα να ψηφίσω- θα είχε… μαύρο χρώμα! Γιατί μαύρα είναι τα αποκαϊδια του δάσους αλλά και τα αποκαίδια των ελπίδων, ενός ολόκληρου λαού για μια καλύτερη ζωή.

Είναι φορές που αισθάνομαι ότι μένοντας μόνιμα στο εξωτερικό, έχω προδώσει τους ανθρώπους μου και τους συμπολίτες μου, αφήνοντας τους στο έλεος του κάθε αγύρτη πολιτικού και μιας διεφθαρμένης εξουσίας που έχει κατασπαράξει ότι ωραίο υπήρχε σε αυτόν τον μικρό όμορφο παράδεισο, μέσα από την λογική του « Τα όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται». (Για όσους θυμούνται την ταινία)

Συγνώμη…

* Διαβάστε περισσότερα εδώ και στηρίξτε την προσπάθεια της ”Διαδυκτιακής Πρωτοβουλίας Συγκρότησης για την αφύπνιση και την εθελοντική αναδάσωση”. Ίσως υπάρχει ακόμα ελπίδα…
**Τέτοιες στιγμές τα τραγούδια του Βασίλη Παπακωσταντίνου μπορούν ίσως να εκφράσουν τα ανάμικτα συναισθήματα που νιώθουμε πολλοί από εμάς, για την κατάσταση που επικρατεί στην πατρίδα μας.

Πυρκαγιές Φωτιές

This entry was posted on Σαββάτο, Αυγούστου 25th, 2007 at 5:02 pm and is filed under Γενικά, Ελληνοσουηδικά. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.