Τέσσερις μέρες μεσοκαλόκαιρο, διακοπές στην Αθήνα. Μήπως είμαι τρελός , μήπως τάχω χαμένα; Όχι, μία χαρά είμαι. Κάποτε έπρεπε να γίνει και αυτό. Όχι μόνο να επισκεφτώ την ένδοξη πόλη αλλά να ανέβω και στον Ιερό βράχο. Ναι, να αγνοήσω την καζούρα των φίλων μου Αθηναίων που λέγανε ” Έλα μωρέ, τουρίστας είσαι και θες να ανέβεις στην Ακρόπολη;» κάθε φορά που κατέβαινα Αθήνα και εξέφραζα την επιθυμία να επισκεφτώ την Ακρόπολη και τους αρχαιολογικούς χώρους.
Πέρασα σχεδόν μία ζωή, έχοντας το όνομα –αλλά όχι και την χάρη- του Σωκράτη, χωρίς όμως να αξιωθώ ποτέ να κάνω μια βόλτα στα ”στέκια” της Αγοράς, που λέγετε ότι σύχναζε.
Στο τέλος άρχισα να ανησυχώ ότι ίσως έφτανα και σε σημείο να νομίζω, ότι το όνομα μου προέρχεται από τον ποδοσφαιριστή της Βραζιλίας του `80 Socrates (με έχουν ρωτήσει πολλές φορές γιαυτό, ξένοι …ποδοσφαιρόφιλοι) και όχι από τον πατέρα της εκμαιευτικής.
Έτσι αποφάσισα, ανήμερα σχεδόν των γενεθλίων μου, να τιμήσω το όνομα που μου έδωσε ο νονός μου και οι γονείς μου και να επισκεφτώ την Πόλη των Αθηνών. Τί «ελληνάρας» του εξωτερικού θα ήμουν άλλωστε, αν δεν αξιωνόμουν να πατήσω το πόδι μου στην Ακρόπολη;
Από ταβέρνες, σουβλατζίδικα μέχρι και τις αθλητικές ομάδες της εδώ παροικίας, το όνομα Acropolis έχει την τιμητική του.
Με την κυρά αγκαζέ λοιπόν αλλά και την δεκαεξάχρονη ανεψιά της , που πετούσε από την χαρά της γιατί θα έβλεπε live την αγαπημένη της Avril Lavinge …απογειωθήκαμε για Μόναχο και μετά για Αθήνα.

Είχα σκοπό να σας μεταφέρω τις εμπειρίες μου με λεπτομέρειες από αυτές τις τέσσερις ημέρες εντατικής «ελληνοφρένειας». Από καταστάσεις ελληνικού παραλογισμού, βλαχομαγκιάς, πλιάτσικου, κουτοπονηριάς, απερίγραπτου κίτς, εκνευριστικού αλαλούμ και παράνοιας.
Δεν θα το κάνω όμως γιατί θα αδικήσω την ένδοξη πόλη καθώς η ελληνοφρένεια είναι ίδιον χαρακτηριστικό όλης της επικράτειας και όχι μόνον της Αθήνας και τέτοια γεγονότα τα έχουμε ζήσει όλοι μας. Ειδικά εσείς που ζείτε στην Ελλάδα μόνιμα, τα ζείτε καθημερινά.

Επιγραμματικά θέλω απλά να δηλώσω ότι τίποτα δεν μπόρεσε να μας επηρεάσει αρνητικά και να μας χαλάσει την αποστολή μας, «Visit… Athens!». Ούτε η απεργία των εργαζόμενων στην Ακρόπολη το Σαββατοκύριακο,( τρεις Βραζιλιάνοι τουρίστες σχεδόν κλαίγανε γιατί είχαν μόνο δυο μέρες στην διάθεση τους και δεν θα βλέπαν τον Παρθενώνα). Ούτε η αφόρητη δυσοσμία από τα σκουπίδια στον Πειραιά, όπου διαλέξαμε να πάμε για φαγητό το βράδυ των γενεθλίων μου (απεργία και εδώ). Ούτε οι βλαχομαγκιές κάποιον ανεγκέφαλων τής «κίτρινης φυλής» (κοινώς ταρίφες) που ποτέ δεν πρόκειται να αλλάξουν νοοτροπία. Ούτε το νερό που έσταζε από το ταβάνι στο δωμάτιο του υπερπολυτελούς ξενοδοχείου μας - 5 αστέρων και 200 Ευρώ η βραδιά- μας πτόησε (μας δώσαν σουίτα τελικά). Ούτε οι κόρνες των περαστικών οδηγών προς την ανεψιά (λες και πρώτη φορά βλέπαν ξανθιά). Ούτε οι απαράδεκτα φουσκωμένες Γιουρο[€]τιμές , σε προϊόντα και υπηρεσίες δεν κατάφεραν να μας εμποδίσουν να ακολουθήσουμε το πρόγραμμα μας. Δεν μας πτόησε καν το γεγονός ότι από τα βαγόνια του μετρό αλλά και μέχρι τους δρόμους, τα καλαθάκια σκουπιδιών ήταν σπάνιο είδος, σχεδόν όπως τα δένδρα γύρω από την πόλη. (Κάποιος απέδωσε το γεγονός στην εξοικονόμηση χρημάτων από τον Δήμο που θα χεριάζετε να πληρώνει προσωπικό για να τα αδειάζει. )

Εκτεθειμένοι λοιπόν, είμαστε όλοι μας σαν τουρίστες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να αποδεχτούμε τον ρόλο του θύματος με μανδύα …προβάτου. Έτσι δεν είναι; Η «μπούκλα» στην πόρτα του ταξί του ανεγκέφαλου ταρίφα, θα του κοστίσει περισσότερα από τα λίγα ευρώ που προσπάθησε να μας φάει με τις γυροβολιές του. Είχε και το θράσος, όταν διαμαρτυρήθηκα, να μας πει να «πάμε στην Τουρκία αν δεν μας αρέσει». Εγώ φταίω που θέλω να αγιάσω και δεν μ´αφήνουν οι «μαμελούκοι»; Τελικά αυτός έχασε που μ´έκανε…Τούρκο. Ας πρόσεχε. Στα λεξικά όλου του κόσμου σύντομα η λέξη «αισχροκέρδεια» θα παρουσιάζετε ως συνώνυμο της λέξης «Έλληνας».

Αυτό που αναρωτιέμαι είναι το εξής : ΄Ενα κράτος που δεν μπορεί να έλεγξη τους ταξίτζηδες του για την εφαρμογή των νόμων και να προστατεύσει την μεγαλύτερη πηγή εσόδων του, τον τουρισμό μπορεί άραγε να θεωρείτε σοβαρό και να χαίρει του σεβασμού των πολιτών του;

Αυτό που κρατάω λοιπόν από τα θετικά από την επίσκεψή μας στο «κλεινόν άστυ» και που εμένα με εντυπωσίασε περισσότερο, είναι το Φως που αναδεύει αυτή την πόλη, ειδικά όταν βρίσκεσαι στους χώρους γύρω από τον βράχο της Ακρόπολης και στην Πλάκα.

Αυτή η φωτεινή απλωσιά στο μέσον μίας ζούγκλας από μπετόν είναι κάτι το μοναδικό. Ακόμη και το άχαρο γκρίζο μπετόν, η σκουριά, τα καυσαέρια και οι καπνοί από τις πυρκαγιές που μαίνονταν γύρω από την πόλη, δεν αλλοίωναν την ένταση αλλά και την ομορφιά του φωτός. Η αίσθηση αυτή ήταν εντονότερη φυσικά για μένα, που τραβώντας φωτογραφίες παρατηρούσα συνέχεια τις διακυμάνσεις του φωτός. Τελικά το ότι άνθισε στην αρχαιότητα ο μεγαλοπρεπής αυτός πολιτισμός ειδικά σε αυτήν την πόλη, σε αυτήν την γεωγραφική θέση, δεν είναι καθόλου τυχαίο.
Το δεύτερο πράγμα που μας εντυπωσίασε και μας έδωσε πραγματική ευχαρίστηση ήταν η ζεστή Αθηναϊκή νύχτα και οι περιπλανήσεις μας στη Πλάκα και το Μοναστηράκι κάτω απο τα φωτισμένα μάρμαρα! Μοναδικό συναίσθημα, ειδικά για μάς που ζούμε στον μακρυνό Βορρά.

Η εμπειρία αυτή δεν εξαγοράζετε με χρήματα και αυτό το γνωρίζουν βέβαια οι «Γιουρο[€]κινηγοί» καταστηματάρχες τις περιοχής και χτυπάνε ανελέητα το πορτοφόλι του τουρίστα. Χαλάλι σας ρε! Εμείς θα ξανάρθουμε παρόλαυτα γιατί είναι η πατρίδα μας, και γιατί σε «τούτα δω τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει»- που λέει και ο ποιητής. Δεν είναι όμως καθόλου σίγουρο ότι το ίδιο θα κάνουν και οι ξένοι τουρίστες. Γιατί απότι φαίνεται η σκουριά έχει πιάσει για τα καλά… στα μυαλά πολλών Νεοελλήνων.

Τι ήθελε άραγε να πει ο «ποιητής» με το «New York, fucking city!» τυπωμένο στο μπλουζάκι του κράχτη που προσπαθούσε να προσελκύσει τουρίστες και μάλιστα Αμερικάνους(!) σε εστιατόριο της Πλάκας; Χιούμορ, έπαρση , εiρωνία, έξυπνο μάρκετινγκ; Το μαγαζί πάντως ήταν άδειο. Αλαλούμ Γιουσουρούμ!

Είμαι πολύ χαρούμενος τελικά που κατάφερα και έκανα ένα όνειρο ζωής πραγματικότητα.
Η καλύτερη στιγμή του ταξιδιού για μένα προσωπικά, ήταν η περιπλάνηση στους ενοποιημένους αρχαιολογικούς χώρους με αποκορύφωμα την ημέρα των γενεθλίων μου, την επίσκεψη στην αρχαία αγορά και στο μέρος όπου λέγεται ότι φυλακίσθηκε ο Σωκράτης.

Τι καλύτερο θα μπορούσα να ζητήσω για δώρο γενεθλίων; Όσο για τις αγαπητές κυρίες/δεσποινίδες της συνοδείας μου, πιστεύω ότι η σύγχρονη αγορά της Ερμού, πρώτη μέρα εκπτώσεων, μάλλον τις ευχαρίστησε περισσότερο, από την περιπλάνηση στην αρχαία Αγορά μέρα μεσημέρι και κάτω από 40 βαθμούς.

Η ανεψιά δε, έκανε το δικό της όνειρο πραγματικότητα και έπλεε σε πελάγη ευτυχίας μετά το κονσέρτο της αγαπημένης της Avril Lavigne.

Ο χώρος της συναυλίας έξω από το Ολυμπιακό στάδιο στο τείχος των εθνών του Calatrava, εντυπωσιακός όπως και το καταπληκτικό Μετρό!

Τέλος καλό όλα καλά λοιπόν.

Θα προσπαθήσω να ανεβάσω εν καιρώ και στην γκαλερί μου, μερικές από τις εκατοντάδες φωτογραφίες που τράβηξα ( με την νέα μου Ricoch Caplio GX 100). Μέχρι τότε πιστεύω ότι η προτροπή που διάβασα σε τοίχο της Πλάκας, θα έπρεπε να μας προβληματίσει όλους μας σαν Νεοέλληνες για το πού βαδίζουμε, ειδικά εσάς που μένετε σε αυτή την πόλη των υπερβολικών αντιθέσεων.

* Δανείστηκα τον τίτλο από το ομώνυμο βιβλίο της Μάρω Δούκα από το1979. Ένα βιβλίο που χαρακτήρισε την γενιά μου και μία ολόκληρη εποχή της σύγχρονης Ελλάδας.

Athens Acropolis Agora Parthenon Αθήνα Avril Lavigne Socrates

This entry was posted on Δευτέρα, Ιουλίου 23rd, 2007 at 10:45 am and is filed under Γενικά, Ελληνοσουηδικά, Φωτογραφία. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.