iPodcrates

Κυριακάτικο πρωινό…Φθινόπωρο αλλά το φως του ήλιου στην Σκανδιναβία ακόμα δυνατό…Διαπερνάει τις γρίλιες made by ΙΚΕΑ, τις άσπρες ποπλίνες από Ελλάδα, άλλά και τις βαριές σάμετ κουρτίνες, που με τόση επιμέλεια έχει κρεμάσει η Βαρβάρα.
Ξυπνάς και σκέφτεσαι να απλώσεις το χέρι για να πιάσεις την κούπα με τον καφέ, άντα αυτού όμως πιάνεις την… ΝΙΚΟΝ. Το παιχνίδι φωτός στο δωμάτιο, το χρώμα οι σκιές, ένα συναρπαστικό θέαμα, (πιο δυνατό ακόμη και από τον καφέ εσπρέσο) κατάφερε και ξύπνησε τον φωτογράφο μέσα μου.

Βλέποντας εκ των υστέρων τις φωτογραφίες, μου ήρθε στο μυαλό ο τίτλος Behind the Curtain και η ατμοσφαιρική μουσική (ambient music) του Brian Eno από το άλμπουμ «Music for Αirports». Ενός πολύ προσωπικού, εξωκοσμικού όσο και ποιητικού μουσικού πειραματισμού (ε …για Brian Eno μιλάμε ) που πριν σχεδόν 30 χρόνια, είχε εντυπωσιάσει (αλήθεια, πως περνάει ο χρόνος).
Αργότερα βέβαια και άλλες μουσικές προτάσεις και συνεργασίες, αλλά και βίντεο πειραματισμοί του Brian Eno, τον ανάδειξαν ως ένα από τους πιο πρωτοποριακούς καλλιτέχνες της εποχής.

«Πίσω από την κουρτίνα»…κρύβει πολλά αυτή η έννοια του «παραπετάσματος». Υπάρχει πάντα κάτι από πίσω από αυτό αλλά και κάτι μπροστά από αυτό. Εξαρτάτε από πια πλευρά γίνετε η θεώρηση. Μπρος –πίσω, παρελθόν και μέλλον, το παραπέτασμα του χρόνου, έτσι δε λέμε; Το φράγμα… η κουρτίνα, το τώρα( παρών), που πάλλεται μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος και ποθεί να γίνουν όλα ένα…αν δεν είναι ήδη ένα και το αυτό.
«Now’ is never just a moment. The Long Now is the recognition that the precise moment you’re in grows out of the past and is a seed for the future. The longer your sense of Now, the more past and future it includes.»

Brian Eno, «The Big Here and the Long Now,» 
Long Now Foundation 2001

H μουσική του Brian Eno συναντά την ένοια του φιλοσόφου Henri Bergson για τόν καθαρό χρόνο:

«…ο χρόνος είναι μια μελωδία, ένα ποτάμι. Η ιδιαιτερότητά του έγκειται στο γεγονός ότι κυλά μέσα από τα χέρια μας σαν νερό, είναι αψηλάφητος…»

Η φωτογραφία τώρα πιστεύω ότι είναι η εισβολή του χώρου στην έννοια του χρόνου, του χωροχρόνου όπως τον αποκαλεί ο Bergson. Μια ματαιόδοξη προσπάθεια του ανθρώπου να δαμάσει τον χρόνο με σκοπό να τον βιώσει και να τον κάνει προσιτό σύμφωνα με τις ανάγκες του.
«Ο χωροχρόνος είναι ο χρόνος των ρολογιών μας, μια υβριδική έννοια που προκύπτει από την εισβολή της ιδέας του χώρου στην επικράτεια της καθαρής συνείδησης. Πρόκειται για την εμπειρία του χρόνου, έτσι όπως την οργανώνει ο άνθρωπος στο χώρο, ως ακολουθία χρονικών μονάδων. Στην πραγματικότητα αυτές οι χρονικές μονάδες δεν υπάρχουν…»

Όσον αφορά πάντως τον Brian Eno εκτός από την φιλοσοφική διάσταση που έχει η τέχνη του, πολλές φορές αποκαλείτε και σαν «the man behind the curtain» δηλαδή ο άνθρωπος που κρύβεται πίσω από πολλά άλλα συγκροτήματα και καλλιτέχνες, της δεκαετίας του 80, όπως οι Talking Heads οι U2 , David Bowie κ.α.

Δέστε περισσότερες φωτογραφίες στο άλμπουμ, εδώ:

* Το αυτοκριτικό απόφθεγμα της ημέρας:

[ Πες μας τι πίνεις... Ω iPodcrates! ]